Karengoesbolivia’s

Morgen vertrek ik uit Sucre, Lisa en ik gaan voor de resterende 10 dagen nog rondtrekken rond La Paz, en afzakken naar Copacobana en Lago Titicaca.
Dit is hierbij ook mijn laatste bericht.  18 april zal ik terug Belgische bodem onder mijn voeten krijgen.
Tot dan¡

Deze namiddag vertrekken Cloe, Evelien en ik naar Tarija. Deze stad ligt onder Sucre en is 14 uur rijden. We hebben dus een lange tocht voor de boeg. Ik kijk er wel al naar uit. Tarija staat bekend als een aangename stad, onze Spaanse leerkracht Gorge, durfde zelfs Tarija mooier te noemen dan Sucre. Dit terwijl hij afkomstig is van Sucre, wat al iets wil zeggen. Tarija is omgeven door verscheidene wijngaarden, en staat dan ook deels bekend voor de grote aanwezigheid van wijn. Volgens Gorge heb je er heel lekkere en goedkope kreeften. We zullen dit weekend onze smaakpupillen nog eens laten genieten. Hopelijk voelt mijn stoelgang zich niet geroepen om mee te doen.

Ik laat jullie nog iets weten. Momenteel ben ik mijn blog wat aan het verwaarlozen. Misschien doordat ik mijn draai hier meer en meer vind.

Vorig weekend zijn we met zijn vier naar de Salar de Uyuni gegaan. Ons team bestond bij aankomst uit Lisa, Janah, Dieter en ik. De bustocht van Sucre naar Uyuni was prachtig. Alleszins toch het uitzicht, want in de bus kreunde mijn kont van de pijn. Eenmaal aangekomen, rond 7 uur in de avond, zijn we op zoek gegaan naar een agentschap waarmee we de aangeprezen tour rond en in Salar de Uyuni mee konden doen. Nadat we genoeg omkoop praatjes hadden gehoord, kozen we voor het agentschap “Desierto”. Moest iemand een van de komende dagen, hint Paul en Annemie en padres, de Salar de Uyuni gaan bewonderen, ik kan alleen maar lof vertellen over onze aanwinst van een agentschap. We hebben 56 euro betaalt, dit zijn 600 bolivianos, voor drie dagen met starende blikken het landschap te verkennen. In deze trip zat alles in begrepen: jeep, gids, chauffeur, overnachting en eten. Je hebt wel minimun drie dagen nodig voor de salar. Mij mochten ze er met tijden gewoon droppen, zo wondermooi. Voor een trip ben je normaal gezien met zes personen, als de jeep je toelaat. Onze twee andere medepassagiers zaten nog op de bus vanuit La Paz. We zijn ze uiteindelijk tegemoet gereden, want op een bus kan je niet rekenen. De uitspraak “het klopt als een bus” is in Bolivia te ironisch om als gezegde aan te nemen. Bij de eerste reisbus die we passeerden stapten onze chauffeur Jhonny genaamd en zijn vrouw Sandra uit om onze overige twee reisgenoten te gaan zoeken. Ze hadden touch. Al snel stapte er een westerse vrouw vanuit de 20 uit de bus. We hadden met vier maar een blik nodig om te beseffen dat ze van Holland was. Haar beschrijving sprak voor zich: rosse en korte haren opgeduwd naar achteren door een haarlint, een oranje bril, sproetjes, aangekleed in een adventure outfit. Met een enthousiaste loop, kwam ze naar onze jeep aangewandeld om zich voor te stellen; “Hoi, ik ben Maaike”. Even later kwam er een man, midden veertig, aan gewandeld. Het bleek een Brit te zijn, Alex, en eveneens een wijse man. Ons Salar team was compleet, we waren volledig geladen om aan onze trip te beginnen. Ik vergeet 1 iemand, het drie jaar oud kindje van Jhonny en Sandra, Magelie genaamd. Zij was onze kleine entertainer, met grote en starende ogen, keek ze ons steeds aan. Ze had aan haar mama gevraagd om haar Engels te leren. Want ze wou onze taal kunnen. Ja het was een clever kind. Ze deed me met tijden denken aan ons Jasmien. Telkens Sandra aan het werken was, liep kleine Magelie in haar schaduw met een borstel of ander kuisend voorwerp. Zo’n nagalmpje van de mama, schattig¡ Het was een gezellig gezinnetje. En op een of andere manier voelden we ons allemaal veiliger wetende dat er een klein kindje aan boord was. Uiteindelijk doen vele agentschappen dezelfde tour, we kwamen bij elke stopplaats dus vaak dezelfde mensen tegen. Ik begon onze groep meer en meer te apprecieren. Alhoewel ik soms wel medelijden had met Maaike, opgezadeld met vier Belgen, die onbewust soms wat Nederlandse veralgemeningen lieten vallen. Albijal Salar de Uyuni en alle omgevende meren en regenboogbergen zijn allen een natuurwonder. Ik vond het alleen jammer dat het enorm toeristisch was, je kwam alleen maar buitenlanders tegemoet. Ik heb slechts een Boliviaans gezin gezien, tijdens de ganse trip. Terwijl het hun land is, hun pracht van een natuur. Gewoon door het gebrek aan geld, of heel misschien aan tijd, zien slechts 0.5 van de 50 Bolivianen hun land. Iedereen vroeg ons hoe het was geweest, en wou de foto’s zien. Weer een privelege voor de buitenlanders, dit terwijl wij de natuur de afgrond in duwen met onze uitstoot.

Bolivia is een enorm dal, waar de kloof tussen arm en rijk vanop mars zichtbaar is. Waar de handelsroutes om naar boven te klimmen, te corrupt zijn. Zelfs met een goede conditie en bijhourende motivatie geraak je niet bovenaan de berg. Je wordt op zo’n berg geboren, en eenmaal boven geraak je er niet meer uit verloren. Controleposten hebben geen weet van gezamelijke mogelijkheden, en streven naar mistige toppen.

Voorbeeld: Momenteel zijn ze in Sucre, alle klinkers op de Plaza Major aan het weghalen om er vervolgens nieuwe in te steken. Dit naar aanleiding van het aankomend 200 bestaan van Sucre, na de onafhankelijkheid, wat in mei zal plaatsvinden. Voor deze speciale  dag moet alles dik in orde zijn. De oude, historische, in tactvolle en mooie rode klinkers  worden weg gehaald, om er nieuwe te leggen. Enorme geldverspilling. Ik vind het frustrerend om aan te zien, dat hun prioriteiten zo overhoop liggen. Nu zijn campesino’s overbodig klinkers aan het weghalen, om er dan ook zelf de nieuwe bestede geldstroom van andere klinkers in te leggen. Kan het nog ironischer? 
Zo jammer en eveneens had ik niets anders verwacht. Ik zit er al te lang om hierover naief te zijn.

Mien speciaal voor jou, een lange en uitgebreide versie over Cochabamba. Hier komt die, neem jezelf alvast  een aangename houding aan.

Vrijdag zes maart zijn Lisa en ik met de nachtbus naar Cochabamba vertrokken. De stad van het zwoele klimaat en onzichtbare regelmaat. De cosmopolitan city staat in elke reisgids omschreven als gevaarlijk. Gelukkig konden wij terugkeren zonder roofverhaal. Maar we hebben wel andere bagage mee genomen. Doordat we zondag besloten naar La Cancha te gaan, dit is een inmens grote straatmarkt. Wat begon met een korte visite, draaide uit tot een heuse dagactiviteit. Een ganse dag zijn we zoet geweest in dit doolhof van de meest uiteenlopende standjes. Je kan het vergelijken met een Antwerpse krack, alleen in zijn 100-voud. Het geen ze gemeenschappelijk hebben is de grootte van diversiteit op zo’n klein mogelijke opppervlaktes. Je zou er een levensvoorraad kunnen samenstellen.
Op La Cancha staan verkopers vertegenwoordigd uit alle hoeken van Cochabamba, van de campesino tot de zogezegde big bissness denker. Ik vind het ongelooflijk om door deze marktstraten te dwalen en me vervolgens te laten verdwalen. Al de charmerende eendagseetkraampjes, er valt hier zoveel cultuur op te snuiven, dat ik me vaak betrap met een overdosis, of een bloedneus.
Net zoals een vlieg die altijd terug tegen een raam blijft vliegen, blijf ik staren  naar elk standje, ook al zijn het juist dezelfde producten als ernaast. ”Aardje van het beestje.”
In Cochabamba valt trouwens ook een 34 tot 40 meter hoge Jezus te verafgoden. “El Christo de la Concordia”, of met andere woorden een mega uitgestrekte Jezus, die zich trots en hoogstwaarschijnlijk verstijfd, iets groter mag verklaren als zijn kloon versie in Rio de Janeiro (Brasil).  Boven op de berg,en veilig naast Jezus, kon ik het uitzicht over Cochabamba erg apprecieren. Om boven te geraken had je drie mogelijke opties: met de taxi, met de kabellift of  te voet.
Na lang twijfelen op een redelijk korte periode , besloten Lisa en ik ons met de kabellift naar boven te leiden. Ik wil me veel namen laten verklaren: reiziger, europeaan, toerist, cultuurfanaat, maar nee pelgrim is daar geen van. We moeten realistisch blijven, kabellift here we come. Het bezoek kan je vergelijken met voor ons een bezoek aan scherpenheuvel. Maar in de plaats van met koeken van scherpenheuvel beloont te worden, werd je met deze visite getrakteerd op een geweldig uitzicht. Vele bolivianen keerde terug in het gezelschap van een mini jezus. Ik heb me als herinnering en om niet onder te doen aan de ervaring een jezus ketting aangeschaft. Vanaf heden ben ik beschermd door de engel Gabriel, Maria en Jezus: The magnifisent three. Ben benieuwd wat dit gewaagd trio voor me nog in petto heeft.
De plaza’s in Cochabamba waren precies vanuit Spanje geplukt. Voor even zaten we in Valencia of Madrid. Op het einde van elke straat lag ook de schijn van een zee. Kortom Cochabamba had wat weg van een kuststad. De meeste Bolivianen komen er dan ook relaxen.
Op onze terugreis zaten we helemaal vanachter. Toen we in de bus zaten, en de laatste banken innamen, zat de bus theoretisch gezien vol. Het was voor ons dan ook een groot vraagteken, toen er nog een gezin en een koppel binnenwandelde. Terwijl de moeder van het gezin zich naast ons in de gang zettelde op een geimproviseerd zitje (coca cola bak), nam de vader met zijn  zoontje achter ons plaats. Ze kropen helemaal tegen de wand op de grond, achter onze stoelen. Het koppel nam plaats in een kleine ligbak vanachter in de muur, door middel van een klein schuifraampje, stonden ze in contact met ons.  Je moet weten de rit begint om half 8 in de avond en eindigt de volgende ochtend om 7 uur, wat ongeveer van Belgie naar Italie is. Wat een stekende ogenopener. Telkens ik een koekje at, gaf ik er een paar aan het jongetje achter me.  Terwijl ik de koekjes in 1 hap op at, spaarde het jongetje zorgzaam zijn koekjes op. Ik eet zo’n pak op in 10 minuten, hij verspreid op een hele dag. Moeilijk.

Gisteren wouden we campesino’s gaan filmen, om hun mening te horen over Evo Morales. Dit was een heuse opgave¡ Want niemand wou of eerder durfde te praten. Hoewel het een vruchtloze tocht was, bood de Mercado Campesino andere voordelen aan. Een hele verkabeling vol met kraamjes  met allemaal vintagekleren. Alle kleren uit de jaren 80-90 uit Europa zijn er gedumpt. Bekijk het als de vroegere klerenkast van je ouders – grootouders maar dan verspreid over 6 straten. Heaven¡  Lisa moest me echt weg sleuren, ik kon echt niet vertrekken. Verstijfd en met grote ogen stond ik daar te kijken naar alles om me heen. Om de minuut zei ik wel eens: “Ooh, kijk daar, geweldig¡”. Voelde precies een plotse golf van gil de la tourette in mijn lijf en geest: alles wou ik aanraken. Volgende week ga ik zeker terug.2de hands winkels in België zijn er niets tegen. Mijn verslaving voor vintage spullen kwam helemaal terug naar boven. Heb me dan ook een tas en twee truitjes gekocht. Ze verkochten er ook dure merk (trek)rugzakken (northface,…)voor spotprijzen. MCdonald deals voor kleren. Ik ben verkocht¡ Het was een win win situatie: verkoper deels geschokt maar blij en wij blij. Het was grappig wij gingen altijd automatisch naar de oude handtassen en lieten het bling bling gehalte achter ons. Tot grote verrassing van vele verkopers.

Beste lezers, rond 17 maart zal ik terug actief aan het schrijven zijn.  Er treden koude blog tijden aan (haha), door een drukke periode op stage en het gebrek aan internet op onze nieuwe en tijdelijke woonst. De verhalen zullen dus even verminderen.

Morgenochtend worden we uit ons appartement aka suite gezet. Heel de patio wordt voor twee weken lang ontruimd omdat er een ploeg van National Geographic op visite komt. Op zich is dit geen enkel probleem. De heisa begon pas toen we persoonlijk ontdekten dat er een grote kans bestond dat we niet meer mochten terugkeren. Dit hebben we zelf ondervonden. Want niemand voelde zich op één of andere vreemde manier geroepen dit groot weetje tegen ons te vertellen.
Blijkt dat terwijl wij hier al woonden ze bewust of onbewust een overboeking hebben gedaan. We werden heel even wakker geschut door de Boliviaanse cultuur of eerder subtiel gestoken in de rug. Wat een tegenvaller. Als ik erover nadenk kan ik het nog steeds niet plaatsen: “Een boeking aanvaarden terwijl wij erin wonen?”. Ah het is te vermoeiend om dit raadsel op te lossen, ik plaats dit voorval in mijn schuif “Onvatbare Boliviaanse gewoontes”.
Na lang discussiëren werden ons 4 opties aangeboden.
Optie 1: Terugkeren 16 maart naar twee andere kamers die ze nog beschikbaar hebben in onze tuin.
Optie 2: Terugkeren 23 maart naar de suite.
Optie 3: Verhuizen naar een huis, dat ze ook nog ergens achter haar mouw had zitten, redelijk buiten het centrum.
Optie 4: Een ander appartement huren met slechte ligging.
We hebben zorgvuldig onze opties overwogen en zijn optie 3 en 4 van dichtbij gaan bekijken. Boliviaanse huizenjacht! Hoewel het huis heel gezellig leek, was het gewoonweg te ver verwijderd van onze dagelijkse gewoontes. Optie 4 was een serieuze tegenvaller. Het appartement was volledig on bemeubeld, maar zo als steeds kon dat gefikst worden. Bovendien was de doucheknop letterlijk boven de WC geplaatst. Ik heb daar letterlijk 5 minuten gestaan, om uit te dokteren: Hoe doe je dat in godsnaam? Conclusie: Praktisch gezien leek me dat onhaalbaar. Hoewel de WC, éénmaal dichtgeklapt, als zitje kon dienen. Dat was dan ook het enigste voordeel. Ik vond het wel grappig, altijd leuk huizen bekijken, vooral Boliviaanse. Zeker wanneer er achter sommige huizen, huisjesmelkers schuilen, een blijkbaar werelds fenomeen.
Terwijl de eigenaar zijn uitleg deed, knikten Lisa en ik, gewoonweg mee. Maar onze blikken zeiden duidelijk: Oooh Nee! Dit wordt het niet echt, denk.

Kortom: We blijven in onze centrale patio, en pakken optie 1 zodat we 16 maart al kunnen terugkeren. Tot dan gaan we op hostel. We zullen zien. Ach, het heeft nog wel zijn charme, zo’n serrekamers in een oase van rust tuin haha. Het enige nadeel is het gebrek aan enige keuken. En hoewel ik geen keukenprinces ben, jeetje wat zal ik dat missen! Zoals mijn zelfgemaakte flan, volgens de verbruiksaanwijzing langs de achterkant haha